Το θέμα των λεκέδων σε επιφάνειες μαρμάρου είναι μία από τις συχνότερες ερωτήσεις που λαμβάνουμε από την πλευρά της προμήθειας. Ο αρχιτέκτονας, ο διακοσμητής εσωτερικών χώρων ή ο τελικός χρήστης συνήθως φέρει την ίδια ανησυχία μετά τους πρώτους μήνες ζωής με τον φυσικό λίθο. Μια σταγόνα καφέ που πέφτει στον πάγκο, ένα ίχνος λαδιού που μένει στο νησί ή ένα ποτήρι κρασιού που αναποδογυρίζεται στο τραπέζι του φαγητού αφήνει μια ανησυχία στη μνήμη. Αυτή η ανησυχία γεννιέται τις περισσότερες φορές όχι από την ποιότητα του λίθου αλλά από την ανεπαρκή κατανόηση της δομής των πόρων και της σωστής ρουτίνας προστασίας. Στην τριών γενεών εμπειρία μας στην προμήθεια, καθώς κατευθύνουμε πλάκες Κλασικού Μαρμαρά, Καθαρό Λευκό, Πάντα, Πιτζάμα Εκουαντόρ, Δολομίτη και Ομογενούς από τα λατομεία του Σαράιλαρ (Νήσος Μαρμαρά) σε διαφορετικά έργα, θα προσπαθήσουμε σε αυτό το άρθρο να μοιραστούμε την πρακτική που έχουμε συσσωρεύσει στην πρόληψη λεκέδων.
Για να κατανοήσουμε τον λεκέ, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τη δομή των πόρων του λίθου. Παρότι το μάρμαρο μοιάζει σε μικροσκοπική κλίμακα με συνεχόμενο μπλοκ, η επιφάνειά του φέρει μικρά δίκτυα πόρων. Αυτοί οι πόροι δεν διακρίνονται με γυμνό μάτι, αλλά υπό μικροσκόπιο υψηλής μεγέθυνσης θυμίζουν τον χαρακτήρα ενός σφουγγαριού. Όταν μια σταγόνα υγρού πέφτει στην επιφάνεια, ο λίθος δεν την κρατά στην επιφάνεια αλλά μέσα σε αυτό το δίκτυο πόρων. Τα ουδέτερα υγρά όπως το νερό συνήθως εξατμίζονται και απομακρύνονται από την επιφάνεια χωρίς να αφήνουν ίχνη. Τα χρωματισμένα και χρωστικά υγρά, καφές, κρασί, χυμός φρούτων, τσάι, σκουρόχρωμες σάλτσες, αφού εγκατασταθούν μέσα στον πόρο, αφήνουν εκεί τα μόρια χρωστικής και δημιουργούν στην επιφάνεια μια κιτρινωπή καφέ ή κοκκινωπή σκιά. Τα ελαιώδη υγρά μεταφέρουν μόρια λαδιού αντί για χρωστική, αφήνουν στον πόρο έναν σκουρόχρωμο ματ λεκέ και παρουσιάζουν διαφορετικό χαρακτήρα από τους κλασικούς χρωματισμένους λεκέδες. Αυτή η διαφορά απαιτεί και διαφορετική μέθοδο επέμβασης.
Η βάση της στρατηγικής προστασίας είναι να επιβραδύνουμε ή να εμποδίσουμε την πρόσβαση του υγρού σε αυτό το δίκτυο πόρων του λίθου. Σε αυτό το σημείο μπαίνει στο παιχνίδι η αδιαβροχοποίηση. Η αδιαβροχοποίηση, γνωστή και ως impregnator, είναι ένα προστατευτικό υγρό που διεισδύει στους πόρους του λίθου χωρίς να αφήνει ορατό φιλμ στην επιφάνεια. Δεν αλλάζει τη γυαλάδα στην επιφάνεια, δεν παρεμβαίνει στην υφή, απλώς προσκολλάται στα τοιχώματα των πόρων και δημιουργεί ένα φράγμα που εμποδίζει τη διείσδυση υγρών. Μια καλά επιλεγμένη αδιαβροχοποίηση επιτρέπει τη διέλευση υδρατμών διατηρώντας τη φυσική αναπνευστική ικανότητα του λίθου, αλλά δεν δίνει την ευκαιρία στα χρωματισμένα ή ελαιώδη υγρά να εγκατασταθούν στον λίθο. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι η τεχνική βάση για να διατηρεί το μάρμαρο για δεκαετίες την απόδοση της πρώτης εβδομάδας.
